Wie gaat samenwonen, wil meestal niet nadenken over wat er gebeurt als de zo stabiele relatie onverhoopt stukloopt. Toch is het verstandig om het één en ander bij de notaris te regelen in een samenlevingsovereenkomst, zéker als er een eigen woning in het spel is. Als er wordt samengewoond in een huis dat al eigendom is van één van beiden, komt de niet-eigenaar in een afhankelijke positie. Eindigt de relatie, dan staat hij meteen op straat. In een samenlevingscontract kan voor een bepaalde periode een voortgezet gebruiksrecht worden toegekend. Ook worden vaak afspraken gemaakt over verhuis- en inrichtingskosten. Daarnaast is het mogelijk dat een partner zich ‘inkoopt’ en mede-eigenaar van het pand wordt. Daar kan de notaris alles over vertellen.

Veel samenwonenden willen samen een nieuwe start maken en kopen een huis. Ook in dit geval is een samenlevingscontract aan te bevelen. In deze overeenkomst kan onder meer worden opgenomen wat er gebeurt met het woonhuis en de daaraan verbonden hypotheekschuld na een relatiebreuk of overlijden van één van de twee. Zo nemen veel samenwonenden een ‘verblijvensbeding’ op in hun contract. Dit beding zorgt ervoor dat gemeenschappelijke bezittingen na het overlijden van een partner automatisch volledig van de andere partner worden. Als dit niet is geregeld, erft volgens het wettelijk erfrecht de familie van de overledene (ouders, broers en zusters).

Samenwonenden en echtparen die huwelijksevoorwaarden hebben gesloten, moeten goed afwegen of de woning op één of twee namen moet komen te staan. Hierbij is bijvoorbeeld van belang of één van de twee een eigen zaak heeft, in verband met de schuldenlast van een mogelijk faillissement.